Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει το τελευταίο διάστημα γύρω από τη διεκδίκηση της Κτηνιατρικής Σχολής από το Αγρίνιο και το Μεσολόγγι, με τις δύο πόλεις να προβάλλουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα και να διεκδικούν μια ακόμη πανεπιστημιακή σχολή, με βασικό επιχείρημα τις υποδομές και τις δυνατότητες που διαθέτουν.
Το Μεσολόγγι, αντικειμενικά, εμφανίζεται να πληροί ουσιαστικές προϋποθέσεις: διαθέτει οργανωμένο και λειτουργικό campus, έτοιμες πανεπιστημιακές υποδομές και, κυρίως, έντονη κτηνοτροφική και αγροτική παραγωγή, που μπορεί να συνδέσει άμεσα τη θεωρητική εκπαίδευση με το πεδίο και την πραγματική οικονομία. Δεν πρόκειται απλώς για μια «χωροταξική» διεκδίκηση, αλλά για ένα αναπτυξιακό επιχείρημα με σαφή ακαδημαϊκή και παραγωγική βάση.
Η διεκδίκηση αυτή, σύμφωνα με όσα ήταν γνωστά μέχρι πρότινος, περιλαμβανόταν στο υπόμνημα που κατέθεσε ο Δήμαρχος Μεσολογγίου, Σπύρος Διαμαντόπουλος, στην Υπουργό Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη. Ωστόσο, η συνέχεια αποκάλυψε τις πολιτικές ισορροπίες που συχνά λειτουργούν εις βάρος της καθαρής διεκδίκησης. Η επιστολή του Φορέα Ενεργών Πολιτών Ανάπτυξης Μεσολογγίου και η έντονη αντίδραση του Δημάρχου Αγρινίου, Γιώργου Παπαναστασίου —ο οποίος άφησε σαφείς αιχμές περί «συμφωνίας» για Κτηνιατρική στο Αγρίνιο και Καλών Τεχνών στο Μεσολόγγι— φαίνεται πως άλλαξαν το κλίμα.
Ο κ. Διαμαντόπουλος στη συνέχεια «στρογγύλεψε» τη στάση του, μιλώντας για κοινές διεκδικήσεις, συνεργασίες και συνεννοήσεις, γενικώς και αορίστως. Επανέλαβε τα πλεονεκτήματα των πανεπιστημιακών υποδομών του Μεσολογγίου, αλλά παρέπεμψε τις τελικές αποφάσεις στην Πολιτεία και στο Πανεπιστήμιο Πατρών, υπογραμμίζοντας ότι η διεκδίκηση πανεπιστημιακών σχολών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ πόλεων.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική αντίφαση. Διότι η διεκδίκηση δεν είναι ανταγωνισμός, αλλά δεν είναι ούτε και άνευρη συναίνεση. Δεν είναι τεχνικό ζήτημα, αλλά βαθύτατα πολιτικό. Όταν μια πόλη διαθέτει σαφή πλεονεκτήματα, οφείλει να τα υπερασπίζεται χωρίς αστερίσκους και «διπλωματικές» υπαναχωρήσεις. Η επίκληση της συνεργασίας, όταν δεν συνοδεύεται από καθαρή γραμμή και δημόσια πίεση, κινδυνεύει να λειτουργήσει ως άλλοθι για προειλημμένες αποφάσεις.
Το Μεσολόγγι δεν ζητά χάρη. Ζητά αξιολόγηση με πραγματικά κριτήρια. Και αν η πολιτική ηγεσία επιλέξει να κρύβεται πίσω από «ισορροπίες» και άτυπες συμφωνίες, τότε το ζήτημα δεν είναι ποια πόλη έχει καλύτερες υποδομές, αλλά ποια πόλη έχει τη βούληση να διεκδικήσει μέχρι τέλους αυτό που δικαιούται.
The post Η Κτηνιατρική Σχολή, οι «συμφωνίες» και το πολιτικό άλλοθι της συναίνεσης appeared first on ΑΙΧΜΗ – Εφημερίδα Ν. Αιτωλοακαρνανίας.
